Stałam tak, ubrana w czarny płaszcz i kapelusz - zastanawiałam się gdzie jest K. Miała być. Okazało się, że cztery godziny siedziała z skarpetkowym fallusem między udami i gapiła się w migotliwy ekran, potem zasnęła. Czekałam jeszcze na kogoś. Zza rogu wyskoczyła najpierw chwiejnym biodrem zaalkoholonym jak łódka, z rogalikiem na twarzy i świetlistym okiem, a za nią mała koleżanka po fachu. Wysyłała mi napowietrzne buziaki pełne śmiechu i czkawki. Złapała mnie za rękę i weszłyśmy na pierwsze piętro poniemieckiej kamienicy, gdzie światem była czerwień. Na klatce odmalowałam sobie tylko brodę i wąsy, poprawiłam krawat i już byłam. Dziwki i alfonsi z całego miasta, prawdziwa uczta dla klienteli mocniejszych wrażeń. Kiedy pośladki wciskają się w Ciebie ważne są nie początki, bo na początku był chaos, ale koniec i tym sprytnym sposobem dotarłam nagle na zmierzch bogów sztucznych rzęs i pożądań czyli końcówkę tej nocy. Zaczynamy, show must go on. Jak to ona i on się zakochali.
Oko zapatrzone , zagnieżdżone i rozmarzone w nim, w jego zadredziałej czuprynie, w jego dłoni, stęsknione przynależności, jakiejkolwiek, ale do niego. A on, uśmiech, filozof w chwilach dlań niebezpiecznych. Sylwetka wygięta jak na uczcie platona i pieprzenie o abstrakcji.

O tak wypieprz mnie, chciałabym tak. Więc poszli do łazienki, gdzie chwiał się ich cień w szparze między drzwiami a podłogą. Bło-go-oh-god-bło-go-Go Go Go!!! I więcej mi ciebie więcej. A potem ona ona siedzi na krześle smutna, klatka wklęsła, pierś biała zapadła, kabaretka oczka puszcza. Jakaś szmata nieposłuszna w drugim pokoju z Robertem się zabawia. Siedzi dziewczyna na rozklekotanym krześle, łączy kolana boleśnie. W drugim pokoju, na materacach przewala się ludzi masa, tam On i jakaś laska, wkładają sobie języki, doustny przepływ myśli, zaślinione pod-niebiosa. A ona ona ona zerka tam i drzwi się przymykają więc chlast nań dłoń i machnie mocno zawiasem, bo tam on. Płacze, pociąga nosem co sekund dwie, gdzie jesteś, gdzie!? Wygląda jak aniołek opadły jej skrzydła – to łopatki odchylają się tak znacznie, może odlecieć w rozpacz zaraz...ale co...Przychodzi do niej kto? Robert Dredziarz [jej wymarzony] – Czemu płaczesz mała, nie płacz, życie piękne jest. Dołącz do nas na materacach, no chodź. Nie chcę wiesz, ale papierosa dla mnie weź.
I poszedł w ciemnię w morrisona, żar znalazł, ale w czyichś ramionach.

Koleboce się ona na tym stołeczku już, dobrych kilkanaście minut chlipie i zawiasem ode drzwi bawi się w wolnej chwili, łączy kolana, czasami kwili. Szybko wyciera łzy, taki wstyd, piersi poprawia w stroju swym, białym takim, podrzuca jak dwie piłki jednocześnie, falują w biuście. Włosy poprawia, po policzku mazi dłonią i zagląda raz jeszcze, zapuszcza żurawia, długiego jak jej szyja tylko może zagrać. Nie wytrzymuje, podnosi pupę i całą siebie wgramoliła do pokoju czarnego. Idę za nią, paląc papierosa, na krzesełku obrotowym, będę obserwować co jej przyjdzie do głowy.

Siada na podłodze brudnej i lepkiej od piwa, kolana wygina, łydką panele czyści, podsuwa się bliżej, bo Robert tam i jakaś laska całują się, a ona tego nie zniesie, o boże, taki ból tam - w klatce piersiowej. Dwie głowy w sobie są, ustują i ucztują, językują, wariują, a ona obok patrzy i nosem ich tyka prawie. I łapką taką swoją misiowego focha strzela, wchodzi w jego miękki pośladek i mówi-no Robert, no Robert. I szturcha go misiem takim. Pośladku Ty niedobry Ty, i znów sfochował się miś i łapką go, o, tak mocniej, żeby nie było. Wtedy on, odrywa od jakiejś niej głowę, podnosi się, opiera na ręce i mówi – Człowiek to jednostka wolna, i wolnej miłości pragnąca, chodź połącz się z nami. Dotyka jej policzka – Człowiek to jednostka wolna i wolnej miłości pragnąca... - A co ona ma zrobić, jak w oczach widać ze zakochana, nie może z wolnością podysputować bo zaaferowana. On opada powoli z uśmiechem w stronę innego ciała, więc ta znów misiem go, jedyną bronią go. Znów jak feniks z popiołów on wstaje- filozof bon ton – Nie denerwuj się Mała, zapraszamy do kręgu, tu tak dobrze, sami przyjaciele. To dla niej jednak za wiele. I twarz jej płacze i podbródek drga, piersi wstydem zapadłe, kuleczka z niej taka, z pokoju się wytacza... Balansuje nogami, żeby stać cała, jak człowiek, jakkolwiek trzyma się framugi i wyszukać kozaków swoich musi.
Ze sterty łachów na ziemi wygrzebuje co lepsze obuwie, ale nie jej i załamana dotyka czołem podłogi. Kot wskakuje jej na plecy hoop i znajduje swoje fleczki. Wsuwa stopy siedząc w wielkim rozkroku i nie trafia, nie może. Pomóc jej? Ale nie...niech to trwa. Cel pal. Czar par w drugim pokoju. Słychać, skacze muzyka i oni tam są. A ona tylko chciała kochać go na wieki i po grób. Jak on tak mógł. Założyła w końcu buty i wyszła, siedmiomilowym lasem zapłakanym w rytmie reggae.


[29 stycznia 2007]